Allah’ın (cc) varlığının delillerini müşahede edebilme

Kur’an-ı Kerim mealinden bir ayet:

“Şüphesiz göklerin ve yerin yaratılışında, gece ile gündüzün birbiri ardınca gelişinde, insanlara yarar sağlayan şeylerle denizde akıp giden gemilerde, Allah’ın gökten indirip de onunla ölü yeryüzünü dirilttiği ve her türlü canlıyı orada yaydığı suda, rüzgârları ve gökle yer arasında emre amade bulutları yönlendirmesinde düşünen bir toplum için (Allah’ın varlığını ve birliğini gösteren) birçok deliller vardır.” (Bakara suresi, 164. ayet)

Allah’ın varlığına dair delilleri araştıran dört öğrenci şu açıklamaları yapmıştır:

• Aslı: “Evrendeki her şey sonradan var olmuştur ve var olmak için bir sebebe muhtaçtır. Sebepler zinciri sonsuza kadar gidemeyeceğine göre, hiçbir şeye muhtaç olmayan bir ilk sebep olmalıdır.”
• Burak: “Arının peteğindeki düzgün altıgenler, gözün görmeye uygun yapısı… Evrendeki bu düzen ve her şeyin bir amaca hizmet etmesi bilinçli bir düzenleyicinin varlığını gösterir.”
• Ceren: “Zihnimizde kendisinden daha mükemmeli düşünülemeyen bir varlık fikri vardır. Bu fikirden hareketle böyle bir varlığın var olması gerektiği sonucuna ulaşılır.”
• Doğan: “Namazda secdeye vardığımda Allah’a çok yakın olduğumu derinden hissediyorum. Bu iç tecrübe bana O’nun varlığını yaşatıyor.”

Kur’an-ı Kerim’de Hz. İbrahim’in kıssası şöyle anlatılır (En’am suresi, 76-79. ayetlerin özeti):

Gece karanlığı bastırınca Hz. İbrahim bir yıldız görür ve “Bu benim Rabbimdir.” der. Yıldız batınca “Ben batıp gidenleri sevmem.” der. Ayın doğduğunu görünce aynı şeyi söyler; ay da batınca Rabbinin kendisini doğru yola iletmesinin önemini vurgular. Güneşi görünce “Bu daha büyük.” der; güneş de batınca kavmine, onların Allah’a ortak koştukları şeylerden uzak olduğunu söyler ve şöyle der:

“Şüphesiz ben, hakka yönelen biri olarak yüzümü gökleri ve yeri yaratana çevirdim. Ben Allah’a ortak koşanlardan değilim.” (En’am suresi, 79. ayet)

Not: Tefsirlerde Hz. İbrahim’in bu yolla, gök cisimlerine tapan kavmini düşünmeye yönlendirdiği belirtilir.