Metnin ana fikrini/ana duygusunu belirler.

Aşağıdaki metinleri okuyunuz.

Paragraf: Bir ağaç, tohumdan filiz verip gölge yapacak kadar büyümek için yıllarca bekler. Kökleri derine indikçe fırtınalara daha iyi dayanır. İnsan da öyledir; bilgi ve beceri bir gecede değil, sabırla geçen günlerin sonunda kök salar.

Şiir:

Okul yolunda bıraktım çocukluğumu,
Bir misket, bir uçurtma, bir de annemin sesi;
Şimdi hangi kapıyı açsam bulamıyorum
Ne o sokağı ne de o mahalle neşesini.

Aşağıdaki paragrafı okuyunuz.

(1) Çoğumuz hata yapmaktan korkarız. (2) Sınıfta yanlış cevap vermemek için parmak kaldırmaz, yeni bir şey denemek yerine bildiğimiz yoldan yürürüz. (3) Oysaki bisiklete binmeyi öğrenen hiçbir çocuk, düşmeden pedal çevirmeyi başaramamıştır. (4) Bilim insanlarının laboratuvar defterleri de başarısız deneylerle doludur. (5) Hata, öğrenmenin düşmanı değil, ta kendisidir.

Aynı konuda yazılmış iki metni okuyunuz.

Metin A: Yıllar sonra köyüme döndüğümde evlerin çoğunun kapısı kilitliydi. Okulun bahçesini otlar sarmış, çeşmenin suyu kurumuştu. Bir zamanlar çocuk sesleriyle dolan sokaklarda yalnızca rüzgârın uğultusu vardı. Çocukluğumun geçtiği bu yerlerin sessizliği, içime bir taş gibi oturdu.

Metin B: Köyler boşalıyor diye yakınıyoruz ama köyde yaşamayı mümkün kılacak işleri, okulları, yolları kurmadıkça bu yakınmanın bir anlamı yok. İnsanlar özlem duydukları için değil, geçimlerini sağlayabildikleri için bir yerde kalır. Köyü yaşatmak, ona duyulan özlemle değil, orada yaşanabilir bir hayat kurmakla mümkündür.